Kunst van het kind blijven
Altijd op zoek naar het onvoorspelbare: in deze zes woorden laat het karakter van Remco van Dijk, ‘tweelingbroer van', zich het beste vangen. De schoolbanken vond hij martelwerktuigen. En hij was in Dokkum de enige jongen op klassiek ballet om - ondanks bewezen talenten - ook weer van de ene op de andere dag te vertrekken en tuinarchitect te worden. Uiteindelijk, zo is zijn overtuiging, stuurt het lot je feilloos naar wat je bestemming moet zijn: succesvol makelaar en vader van drie kinderen. Wie had dat ooit kunnen denken?
Hij blijft een kruidje-roer-mij-niet, dus met een gebruiksaanwijzing. Een zekere eenzaamheid hoort bij het ondernemerschap, uiteindelijk bepaal jij helemaal alleen wat wel en wat niet goed is voor een bedrijf. Het is de eenzaamheid van zijn jeugd, stelt hij vast, zonder dramatisch te willen doen. Kijk maar waar hij nu is uitgekomen, met heel veel dank aan een harmonieuze opvoeding. ‘Terwijl ik vroeger niet eens wist wat bijvoorbeeld een aardlekschakelaar was, ben ik makelaar geworden.' Wie hem het beste begrijpt? Naast zijn vrouw Margreet is dat natuurlijk Frank, zijn tweelingbroer. ‘Die twee weten precies wat ik bedoel.'
Maar een beetje jaloers is hij wel op deze broer die twintig minuten ouder is. ‘Bewondering is een beter woord. Hij kan vormgeven aan een gevoel. De inrichting van ons kantoor, mét bijpassende kunst, is in overleg met Frank tot stand gekomen. Die maakt onvoorspelbare dingen. En toch vinden de mensen het mooi.'
Pas op, ze hebben het niet cadeau gekregen. ‘We hebben er echt voor moeten knokken.' Remco van Dijk spiegelt zich graag aan zijn kinderen van wie er één hopelijk naar de toneelschool gaat. Zo creatief is die. ‘Pablo Picasso heeft het ooit gezegd. Ieder kind is een kunstenaar. Het is de kunst om er een te blijven.'
