Pappa, loop toch niet zo snel!
Neen, een kunstpaus kun je Romke Kooyenga moeilijk noemen.
‘Het is niet mijn wereld, ik zie het eenvoudig niet.' Nou ja, dat ene schilderij dat hij van Omroep Friesland kocht tijdens een actie voor de tsunami-slachtoffers, laat zich misschien een uitzondering noemen. ‘Dat zit in een mooie lijst die past in het interieur. Dáármee heb ik wel een bepaalde emotie.'
Als een mooie voetbalactie ook kunst is, valt het nog wel mee met deze ‘cultuurbarbaar'. En nu je het zegt: zijn kantoor heeft niet de uitstraling van iemand bij wie goede smaak op de laatste plaats komt. Dat is het werk van vormgever Frank van Dijk, en niet te vergeten zijn eigen echtgenote. ‘Die is wel weer goed in kleurstellingen. Ik ben thuis de acreatieve van ons twee.'
Passie stopt hij voornamelijk in zijn werk, op zijn eigen wijze. ‘Ik ben superpraktisch en concreet ingesteld. De twee miljoen debiteuren die ik tel in mijn bedrijf zijn lucht voor me, totdat ik de bankafschriften zie. Ik geloof bij wijze van spreken niet eens in een aspirientje. Waar de boer goedgehumeurd naar zijn koeien gaat, leeg ik fluitend de postbus. Dát vind ik leuk.'
De Dokkumer kunstbarbaar is regelmatig te zien in het Amsterdamse Rijksmuseum, als chaperon van zijn twaalfjarige dochter die wél van kunst houdt. ‘Ze moet me regelmatig tot de orde roepen: pappa, loop toch niet zo snel! Ik heb een schilderij wel bekeken na vijf minuten.'
Eerlijk is eerlijk: Kooyenga voelt zich thuis in zijn nieuwe interieur. En de huisstijl die in de Kleine Oosterstraat is ontworpen, vindt hij ook perfect. Hij spreekt daarbij over zijn ‘eigen papiertjes'.
