Een pufje prettig
Tandarts Bart Velema kijkt met gefronste wenkbrauwen naar een kleine oneffenheid op een deur van zijn wachtkamer en stelt de diagnose: ‘Elke keer als ik dat zie, ontstaat er een minieme ergernis bij mij. Ons hoofd is één grote chemische fabriek waarbij allerlei stofjes vrijkomen. Die oneffenheid veroorzaakt bij mij een scheutje van een verkeerde stof.' Het gaat er in het leven om, doceert hij, zo vaak mogelijk je ‘gelukscentrum' te prikkelen.
Een prettige werkomgeving is daarbij een voor de hand liggende uitvalsbasis. En voor een man die al kunstaankopen deed in zijn studententijd (‘Het betrof litho's van een bovenbuurman die me vaak slapeloze nachten bezorgde') betekent dat automatisch inspirerende wandversieringen. By Frank nam in één moeite door ook het hele interieur van zijn praktijk in Dokkum onder handen. ‘Iedereen, personeel en patiënten, ervaart het als een heel harmonieuze omgeving. Na drie jaar verveel ik me nog geen moment.'
Hoe gaat dat in de grote, boze buitenwereld? Zeg nou zelf, hoeveel gebouwen zijn er in Nederland waarvan putjescheppers en ministers in één oogopslag zeggen dat ze het mooi vinden? Veel te weinig, vindt Velema die zijn vragen zelf beantwoordt. Met uw welnemen. ‘Weinig mensen hebben het gevoel voor esthetica in de vingers. Er zijn oneindig veel variabelen, en het gaat daarbij natuurlijk om de combinatie én de finesses.' Kijk eens naar de muur waarvandaan een engeltje schalks de omstanders, vaak enigszins nerveuze patiënten, beziet. Met veel gevoel voor relativeren. ‘Ik val echt niet iedere keer in katzwijm, hoor,' zegt de tandarts, ‘maar toch voel je even de harmonie, een "pufje prettig". Er zijn maar heel weinig mensen die in staat zijn dingen te maken waarvan je meteen vrolijk wordt. Alleen door er even naar te kijken.'
